Opis
Wydany: 2026-01-09
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Notti bianche bordate da giornate grigie che passano stanche, le disegno i contorni antracite.
Cammino sul parco e c'ho il passo claudicante, la faccia di un mendicante mentre il legno scricchiola sotto le scarpe.
Vado, apro la notte e poi la lascio entrare, io che non ci so fare, goffa, inciampo nei pensieri, le offro sigarette rotte perché chi sta sempre solo poi dimentica come smettere.
Vabbè, buonasera signorina, ha l'abito scuro, torna una cifra.
Permetta che lo dica senza sembrare banale, sarà il contrasto con la pelle cristallina, un chiaro di luna affacciato di notte sul mare d'estate.
Adesso entrambe teste come in un piatto di feste universitarie.
Io personalmente non dormo perché c'ho gli orrori disegnati dietro le palpebre e se le chiudo poi non posso non guardare, quindi. . . Le chiedo se vuole ammazzare il tempo con me.
Possiamo pestarci i piedi con un lento e fumare, parlare, so fare l'amore bene se le va, se, se, sempre se le va, se, se, se. Senta signorina, non sono bella, ma capita, ehi!
Per questo punto sull'animo, c'ho una bassa autostima che mi percula sarcastica, ma mi rende simpatica, o almeno credo che lo faccia.
Sto all'angolo nelle feste che non mi piacciono affatto, sorseggiando da una cannuccia che mi fa da boccaglio mentre affondo in un abisso di disagio, sperando nessuno mi chieda cosa ho fatto.
Che cazzo!
Sto meglio qui, dove posso guardarti seduta sul lucernario con le gambe accavallate che escono dallo spacco.
Ed io le percorro con lo sguardo dalla coscia al tacco.
Possiamo fare qualcosa, un po' di musica o l'amore, che per me è più o meno un po' la stessa cosa.
L'alba arriva con la triste verità della sua prosa. Faccio fretta, chiedo scusa, ma signorina, io. . .
Le chiedo se vuole ammazzare il tempo con me.
Possiamo pestarci i piedi con un lento e fumare, parlare, so fare l'amore bene se le va, se, se, sempre se le va, se, se, se, se.
Tłumaczenie na język polski
Białe noce otoczone szarymi, zmęczonymi dniami, rysuję ich antracytowe kontury.
Chodzę po parku i kuleję, mam twarz żebraka, a drewno skrzypi pod moimi butami.
Idę, w nocy otwieram drzwi i wtedy ją wpuszczam, ja, który nie wiem co robić, niezdarny, potykam się w myślach, daję jej połamane papierosy, bo ci, którzy zawsze są sami, zapominają, jak przestać.
Dobra, dobry wieczór panienko, masz na sobie ciemny garnitur, to figura.
Pozwólcie, że to powiem bez banału, będzie to kontrast z krystaliczną skórą, światłem księżyca z widokiem na letnie morze nocą.
Teraz obie głowy jak w daniu z imprezy uniwersyteckiej.
Ja osobiście nie śpię bo mam koszmary narysowane za powiekami i jak je zamknę to nie mogę się powstrzymać i patrzę, więc. . . Pytam ją, czy chce zabić ze mną czas.
Możemy sobie powoli deptać po palcach, palić, rozmawiać, umiem się dobrze kochać, jeśli chcesz, jeśli, jeśli, zawsze, jeśli chcesz, jeśli, jeśli, jeśli. Słuchaj panienko, nie jestem piękna, ale to się zdarza, hej!
Jeśli chodzi o tę kwestię duszy, mam niską samoocenę, która przenika mnie sarkastycznie, ale sprawia, że jestem sympatyczny, a przynajmniej tak mi się wydaje.
Na imprezach, które wcale mi się nie podobają, stoję na rogu i popijam przez słomkę pełniącą funkcję ustnika, pogrążając się w otchłani dyskomfortu, mając nadzieję, że nikt mnie nie zapyta, co zrobiłem.
Co kurwa!
Lepiej mi tu, gdzie mogę patrzeć, jak siedzisz na świetliku ze skrzyżowanymi nogami i wychodzisz ze szczeliny.
I przebiegam wzrokiem od uda do pięty.
Możemy coś zrobić, jakąś muzykę lub miłość, co dla mnie jest mniej więcej tym samym.
Świt przychodzi ze smutną prawdą swojej prozy. Spieszę się, przepraszam, ale proszę pani, ja. . .
Pytam ją, czy chce zabić ze mną czas.
Możemy sobie powoli deptać po palcach i palić, rozmawiać, umiem się dobrze kochać jeśli chcesz, jeśli, jeśli, zawsze, jeśli chcesz, jeśli, jeśli, jeśli, jeśli.