Opis
Producent: Anjaa
Producent: Thomas Chatel
Kompozytor: Anjaa
Kompozytor: Thomas Chatel
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Ça part, ça part en flammes, ça part en clash.
Comme un croquis au crayon d'âge, on prend de mauvaises habitudes.
Ça part, ça part en drame et en madeleine, en confettis à perdre haleine. Il faut qu'on prenne de l'altitude.
Nous, on a toujours du mal à parler d'amour.
Pour s'entendre, il faut savoir faire demi-tour, vibrer à l'unisson dans nos cœurs tambours.
Dans nos cœurs tambours, nous, on a toujours du mal à parler d'amour, se laisser voir sous nos armures au grand jour.
On accorde trop d'importance aux contours, qu'au fond de nos cœurs tambours.
Ça part, ça part en fou rire et en fête, ça part en costume à paillettes, pour oublier la solitude.
Ça part, ça part en ego mal placé, jeu de pouvoir en société, le canapé comme habitude.
Nous, on a toujours du mal à parler d'amour.
Pour s'entendre, il faut savoir faire demi-tour, vibrer à l'unisson dans nos cœurs tambours.
Dans nos cœurs tambours, nous, on a toujours du mal à parler d'amour, se laisser voir sous nos armures au grand jour.
On accorde trop d'importance aux contours, qu'au fond de nos cœurs tambours.
Ça part sans qu'on s'en aperçoive, comme des châteaux en
Espagne.
Sans faire de bruit, sans faire d'histoire.
Ça part, ça part en flammes, ça part en clash.
Comme un croquis au crayon d'âge, comme un croquis au crayon d'âge. Nous, on a toujours du mal à parler d'amour.
Pour s'entendre, il faut savoir faire demi-tour, vibrer à l'unisson dans nos cœurs tambours.
Dans nos cœurs tambours, nous, on a toujours du mal à parler d'amour, se laisser voir sous nos armures au grand jour.
On accorde trop d'importance aux contours.
Tłumaczenie na język polski
Wybucha, staje w płomieniach, wybucha w starciach.
Podobnie jak ołówkowy szkic wieku, kształtujemy złe nawyki.
Odchodzi, odchodzi w dramacie i Madeleine, w konfetti zapierającym dech w piersiach. Musimy nabrać wysokości.
Zawsze mamy problem z mówieniem o miłości.
Aby usłyszeć siebie nawzajem, musimy wiedzieć, jak się odwrócić, wibrować zgodnie w naszych bębniących sercach.
W naszych bijących sercach zawsze mamy problem z mówieniem o miłości i pozwalaniem, by w biały dzień widziano nas pod naszą zbroją.
Przywiązujemy zbyt dużą wagę do konturów, tylko do głębi naszych bębniących serc.
Wychodzą, śmieją się i świętują, wychodzą w cekinowych kostiumach, żeby zapomnieć o samotności.
Odchodzi, odchodzi w niewłaściwie umiejscowionym ego, grze o władzę w społeczeństwie, kanapa jako nawyk.
Zawsze mamy problem z mówieniem o miłości.
Aby usłyszeć siebie nawzajem, musimy wiedzieć, jak się odwrócić, wibrować zgodnie w naszych bębniących sercach.
W naszych bijących sercach zawsze mamy problem z mówieniem o miłości i pozwalaniem, by w biały dzień widziano nas pod naszą zbroją.
Przywiązujemy zbyt dużą wagę do konturów, tylko do głębi naszych bębniących serc.
Opuszcza nas niezauważenie, niczym zamki
Hiszpania.
Bez robienia hałasu, bez robienia zamieszania.
Wybucha, staje w płomieniach, wybucha w starciach.
Jak ołówkowy szkic wieku, jak ołówkowy szkic wieku. Zawsze mamy problem z mówieniem o miłości.
Aby usłyszeć siebie nawzajem, musimy wiedzieć, jak się odwrócić, wibrować zgodnie w naszych bębniących sercach.
W naszych bijących sercach zawsze mamy problem z mówieniem o miłości i pozwalaniem, by w biały dzień widziano nas pod naszą zbroją.
Przywiązujemy zbyt dużą wagę do konturów.