Do it

Instrukcja jest prosta: wstań, przykucnij, wyprostuj się, włóż w to serce. Nie w kogoś – w plecy. Taniec, w którym każda komenda brzmi jak zaklęcie, a powtarzanie nie służy zapamiętaniu, ale uchwyceniu przez ciało. Na początku wydaje się to po prostu zabawne. A potem nagle zrozumiesz: to prawie medytacja. Rytm jak metronom wewnętrznego porządku. Kolana do pracy, pięty do ziemi,„nie w tyłek, tylko w plecy” – to motto wszystkich, którzy są zmęczeni utrzymywaniem się, ale mimo to się trzymają. I tak,„not do it” brzmi podejrzanie często. Ale w tym też jest urok: czasami najważniejsze jest po prostu zacząć się ruszać. Reszta przyjdzie sama.