Nie mów mi

Nie mów mi, że poetą dziś nie mogę być.

Nie mów nic.

Wiem to ja, tak samo jak i ty.

Nie mów, że naszej drogi nadszedł błogi kres.

Wstanie dzień.

Teraz śpij. Niech spadnie zimny deszcz.

Gdzieś w kałuży ulic, z gębą poszarpaną, zostawiłem wszystko w bramie odrapanej.

W szkle rozbitych marzeń, wstydu oraz winy, majaczą wspomnienia, wiszą czarne liny. Z sercem poszarpanym, gdzieś w ulic kałuży.

Każdemu wiadomo, kto na co zasłużył.

Zostawiłem wszystko. Siałem litość i pożogę.

I tak tu teraz stoję, tylko śmiać się już nie mogę.

Lecz nie mów mi, że poetą dziś nie mogę być.

Nie mów nic.

Wiem to ja, tak samo jak i ty.

. . .

Gdzieś w kałuży ulic, z sercem poszarpanym, szukam cię i patrzę w niezagojone rany.

W odrapanej bramie, pośród świateł i półcieni, majaczą wspomnienia i krew się czerwieni.

Zostawiłam wszystko, niczego nie oddałam.

W szkle rozbitych marzeń stałam, kim się stałam. Wykrzycz moje imię!

Czy szukać ciebie dalej? Bo szukam cię codziennie, lecz nie wiem, czy chcę znaleźć.

Z sercem poszarpanym, gdzieś w ulic kałuży, patrzę w oczy diabłu i wszystkich wokół, którzy zostawili tutaj tylko litość i pożogę.

I tak tu teraz stoję, tylko śmiać się już nie mogę. Lecz. . .

Nie mów mi, że poetą dziś nie mogę być.

Nie mów mi, -że poetą dziś nie mogę być. -Nie mogę być!

Nie mów mi, -że poetą dziś nie mogę być. -Że poetą dziś nie mogę być.

Nie mów mi, nie mów mi.

Nie mów mi.

Nie mów mi, że poetą dziś nie mogę być.

Nie mów nic.

Wiem to ja, tak samo jak i ty.

-Nie mów, że -Nie mów, że -naszej drogi nadszedł błogi kres. -Błogi kres.

-Wstanie dzień. -Wstanie dzień.

Niech spadnie zimny deszcz.