Oryginał
She was part of the Air Force, I was part of the band.
I always used to burst into a hand. And my, my, my imagination.
I was living my best life, living my parents way before the pain, penance, and double pens. And my, my, my cancellation.
Oh yeah.
And I fell in love with a boy, it was kinda lame. I was Rambo and he was Paul
Verlaine. And my, my, my imagination.
So many cringes and heroin binges, I was coming off the hinges and living on the fringes of my, my, my imagination. Oh yeah!
Enough about me now. You gotta talk about the people, baby.
-. . . So that's kind of the idea.
-At home somewhere that I don't like, it's not far from motorbikes coming to her headlights.
I can't get the language right, just tell me what some ladies like to do.
And there's some vaccinista tote bag chic baristas, Sydney's funny communist aquistas, writing about their ejaculations.
I like my men like I like my coffee, full of soy milk and so sweet it won't offend anybody while staining the pages of the nation.
Oh yeah. Setting sand in Newport.
"Well, I take care of my kids," she said.
. . .
The worst inside of us begins to feel it on the internet.
It's like someone telling it like it is instead.
A diamond in the rough begins, a diamond with a scrub head, ooh.
Am I ironically woke comparing my joke?
Or am I just some post-coke average skin bloke calling his ego imagination?
I've not picked up in a thousand four hundred days, nine hours and sixteen minutes, baby. It's kind of my daily iteration.
Tłumaczenie na język polski
Ona była częścią Sił Powietrznych, ja byłem częścią zespołu.
Zawsze zdarzało mi się wpadać w rękę. I moja, moja, moja wyobraźnia.
Prowadziłam najlepsze życie, żyjąc z rodzicami na długo przed bólem, pokutą i podwójnymi długopisami. I moje, moje, moje odwołanie.
O tak.
A ja zakochałam się w chłopcu, to było trochę kiepskie. Ja byłem Rambo, a on był Paulem
Verlaine’a. I moja, moja, moja wyobraźnia.
Tyle wzdrygnięć i łyków heroiny, że wytrącałem się z równowagi i żyłem na marginesie mojej, mojej, mojej wyobraźni. O tak!
Dość już o mnie. Musisz porozmawiać o ludziach, kochanie.
-. . . To taki pomysł.
-W domu, gdzieś, czego nie lubię, niedaleko od motocykli podjeżdżających pod jej reflektory.
Nie umiem dobrze sformułować języka, powiedz mi tylko, co lubią robić niektóre panie.
Jest też kilku eleganckich baristów z torby na zakupy, zabawnych komunistycznych aquistów z Sydney, którzy piszą o swoich wytryskach.
Lubię moich ludzi tak, jak lubię moją kawę, pełną mleka sojowego i tak słodką, że nikogo nie urazi, plamiąc strony narodu.
O tak. Zakładanie piasku w Newport.
„No cóż, zajmuję się moimi dziećmi” – powiedziała.
. . .
To, co najgorsze w nas, zaczyna to odczuwać w Internecie.
To tak, jakby ktoś zamiast tego powiedział, jak jest.
Zaczyna się nieoszlifowany diament, diament z szorującą główką, ooh.
Czy, jak na ironię, obudziłem się, porównując mój żart?
A może jestem po prostu przeciętnym facetem o skórze po koksie, który nazywa swoje ego fantazją?
Nie odebrałem przez tysiąc czterysta dni, dziewięć godzin i szesnaście minut, kochanie. To coś w rodzaju mojej codziennej iteracji.
