BEZ STRESU

Ojciec przestrzegał mnie zawsze, żebym się trzymała z daleka od mężczyzn, którzy nie wiem, gdzie mieszkają, jaki jest ich zawód, ile zarabiają miesięcznie.

Nie chciałam lekceważyć tych przestrog.

Oh.

Wybrałam się po zmroku z koleżankami z roku trochę potańczyć, mm zamówić parę shotów. Świeżo po związku nie będę biegać wokół chłopów.

Poznałam typa, który może mi dorówna kroku. Czarne raybany i blizny. Mm między nami trochę dziwny.

Skinny bitch, skinny taj, skinny dżinsy. Mówią, że to bad, bad guy. Jakim fryksem?

Mówię chyba pora wyjść już. Chcę cię znać, ale głośno jest w tym miejscu.

Nagle czuję, że się rozumiemy bez słów.

Mówi mi, że ma mieszkanie na Śródmieściu, a poza tym parę ran i kompleksów. Powiedziałam skończ truć, jeśli chcesz mów.

A on obiecuje mi, że nie chce seksu. Ja mu mówię zobaczymy. Bez stresu.

-Bez stresu. -Bez tych dram, MVP, SMS-ów.

Mówię bez -stresu. Bez stresu? -Tak.

Nie twórzmy niebezpiecznych precedensów. Serio, bez stresu.

Serio, bez stresu.

Z szatni pobieram palto. Już czeka na nas auto. On idzie za mną.

Wóda mnie drapie w gardło. Od razu zasnął. Gdy budzę go to gada pardą.

I oczywiście zgubił portfel, a więc płacę kartą. Na kwadracie syf jak Jackson Pollock.

Z Zara Home pusty balsam do rąk. Barek, który mówić miał: „Jestem dorosły”. Jego usta miały smak Marlboro.

Dopija trzecią lampkę porto. Nie potrafi zdjąć stanika, bo się palce plączą.

Myślę, że to będzie jawny horror, ale cóż, najwyżej zostanę z anegdotką.

Zagubiony jak pasażer na gapę wysiadł na następnej stacji i padł na kanapę.

Białe pasy na blacie i Jack White na plakacie. Nie ma co płakać. Biorę taxi i spierdalam na chatę.

-Bez stresu. -Bez tych dram, MVP, SMS-ów.

Mówię bez -stresu. Bez stresu? -Tak.

Nie twórzmy niebezpiecznych precedensów. Serio, bez stresu.

Serio, bez stresu.

Obraz warszawskiej nocy. Mieszanka farsy i grozy, bo każdy chciałby być dorosły.

Typ mi nie odpisał, ale nie szukałam kosy. Nagle widzę go. Stoi z jakąś gąską.

Po co zerka? Ona ładna i szczupła o jasnych włosach.

Mam ochotę na lufę i papierosa, więc kieruję swój uśmiech na Erasmusów. Por favor, cigarrillo para la pelirroja.

Spory crowd wokół baru. Lufy wódy na długości kontuaru.

W międzyczasie jakaś drama go spotkała.

Grube limu mieli się spod okularów, a mój ex znowu stoi pod lokalem. Całkiem sam, jak środkowy palec. Zawsze był samotnikiem z tym notatnikiem.

W oczach tylko czysta definicja żalu, kiedy pisze:

Czym się w sumie różni sen od koszmaru? Czym się różni ludzkie serce od towaru?

Co dzieli szarczysty mróz od pożaru? Ile tak naprawdę dzieli obojętność od szału?

W moim przypadku to trzy szlugi i shot wódki. Błąd.

Będę potrzebować odtrutki, choć miałam gdzieś tego Piotra wcześniej, ale spojrzał na jej biust i mi oczko puścił. What? Ludzie bywają dość okrutni, ale że tak postępują jakieś obszczymurki.

Chodzą po mieście w tych okropnych rurkach i szukają tu Madonny albo prostytutki.

Ty, ty, typie, tak nie może być. Na pewno chyba figle. Nie no, typ ma czelność.

Robię in back, gdy chcą wyjść na zewnątrz, a on tylko minkę, że mu wszystko jedno.

Bez stresu.

Dziś z tej historii się śmieję, ale wiem, dlaczego miałam drobną histerię. Nienawidzę, kiedy chłop udaje kogoś, kim nie jest.

A najgorsze, że to po dziś dzień się dzieje.

-Bez stresu. -Bez tych dram, MVP, SMS-ów.

Mówię bez -stresu. Bez stresu? -Tak.

Nie twórzmy niebezpiecznych precedensów. Serio, bez stresu.

Serio, bez stresu.