Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Au trecut vreo zece ani sau zece luni, nici nu mai știu, dar parcă ieri era, parcă ieri eram camaradul tău de drum de nici un metru ce acum se plimbă singur.
Să nu crezi vreodată c-am uitat cât a durut, cât ai umblat și câte răni au strâns în ani mâinile tale.
Să nu crezi vreodată c-am uitat cum din nimic m-ai învățat să-mi găsesc liniștea și s-o împart cu alții.
A trecut mult prea puțin pentru a uita cui aparțin. Eu sunt fata lui tata.
În orice lume sunt tot fata lui tata.
Nu contează ce vârstă am, încet, cerc m-învârt, am cu mine umbra sa.
Au trecut vreo șapte ani sau șapte luni, nici nu mai știu, dar parcă ieri eram, parcă ieri eram clona ta puțin mai mică, ce nu cunoștea vreo frică.
Tu erai cu ea.
Să nu crezi vreodată că am uitat cât a durut, cât ai umblat și câte răni au strâns în ani mâinile tale.
Să nu crezi vreodată că am uitat cum din nimic m-ai învățat să-mi găsesc liniștea și s-o împart cu alții.
A trecut mult prea puțin pentru a uita cui aparțin. Eu sunt fata lui tata.
În orice lume sunt tot fata lui tata.
Nu contează ce vârstă am, încet, cerc m-învârt, am cu mine umbra sa.
Tłumaczenie na język polski
Minęło jakieś dziesięć lat, może dziesięć miesięcy, już nawet nie wiem, ale wydaje się, jakby to było wczoraj, wydaje się, jakby to było wczoraj. Byłem Twoim przyjacielem w drodze, nie metrowym wzrostem, który teraz idzie sam.
Nigdy nie myśl, że zapomniałem, jak bardzo to bolało, ile chodziłeś i ile ran nałożyły Ci się na ręce przez lata.
Nie myśl nigdy, że zapomniałem, jak z niczego nauczyłeś mnie znajdować spokój i dzielić się nim z innymi.
To było o wiele za mało, żeby zapomnieć, do kogo należę. Jestem córeczką tatusia.
W każdym świecie nadal jestem córeczką tatusia.
Nieważne ile mam lat, powoli krążę, mam przy sobie jego cień.
Minęło jakieś siedem lat, może siedem miesięcy, sam już nie wiem, ale wydaje mi się, jakbym wczoraj był, jakby wczoraj byłem twoim nieco mniejszym klonem, który nie znał żadnego strachu.
Byłeś z nią.
Nigdy nie myśl, że zapomniałem, jak bardzo to bolało, jak daleko przeszedłeś i ile ran odniosłeś przez lata na swoich rękach.
Nie myśl, że zapomniałem, jak z niczego nauczyłeś mnie znajdować spokój i dzielić się nim z innymi.
To było o wiele za mało, żeby zapomnieć, do kogo należę. Jestem córeczką tatusia.
W każdym świecie nadal jestem córeczką tatusia.
Nieważne ile mam lat, powoli krążę, mam przy sobie jego cień.