Piętno

Próby zmiany wiele razy. Się starałem by minęło to. Znowu promień bladoszary.

Mieszał zimę rano z moją krwią. Piętro dobrze znane smary.

Setki brzydkich ludzi nigdy nie wróciło stąd. Ledwo widzę rysy twarzy.

Resztki pozostały przy tym życiorysie złym. Znam już wszystkie sfery. Byłem tylko tam, gdzie sąd.

Nigdy w życiu chciałem nie być. Może teraz zmienię plan.

Czasem widzę jak Daredevil, gdy za wizją zmieniasz kształt.

To, co wspólnie osiągniemy, rzuci światło na nasz świat.

Raczej tego nie streścisz.

Przebieg wnętrza ci upiększa twarz. Co z tego prócz narkolepsji?

Co mam z tego oprócz brudnych ścian?

Pojednany z głębią, która choćbym błagał i tak zostawiła piętno. W zalepionych śladach ostopione całe piętro.

Nie odmienisz biegu, który rozpędzony w piekło usypia mi tętno.

A pojednany z głębią, która choćbym błagał i tak zostawiła piętno.

W zalepionych śladach ostopione całe piętro.

Nie odmienisz biegu, który rozpędzony w piekło usypia mi tętno. Znasz to nigdy nie wyrasta. Zabiera rozum i sens, ej.

Kiedy przemierzamy astral, kierown wybiera mnie ten, który wyprowadzi mnie i wyniesie w skręt betonową puszczą. Głęboko dałem mu wejść do komory serc. Popękało lustro.

Próbę wznawiam, ale wiary w sukces brak.

Raz na dobę w mózgu mam zwątpienia resztę. Chciałem neutralny bycia w życiu kwas.

Gdzie nie pójdę, to na skórze czuję piętno.

Raczej tego nie streścisz. Przebieg wnętrza ci upiększa twarz.

Co z tego prócz narkolepsji?

Co mam z tego oprócz brudnych ścian?

Pojednany z głębią, która choćbym błagał i tak zostawiła piętno. W zalepionych śladach ostopione całe piętro.

Nie odmienisz biegu, który rozpędzony w piekło usypia mi tętno.

A pojednany z głębią, która choćbym błagał i tak zostawiła piętno.

W zalepionych śladach ostopione całe piętro.

Nie odmienisz biegu, który rozpędzony w piekło usypia mi tętno.