Sentymentalia

Yo!

Dlaczego nie chcę rozmawiać? Dlaczego znów się oddalam?

Od nowa ciągi zapytań mi tworzą kolejne za trudne pytania, bym rozwiązywał je na raz.

Bo widzę, gdy wracam, że pozmieniała mnie trasa.

Myślę może mieli rację, że to przesada, ale to chwila zwątpienia. Ja wiem co i kto dzisiaj gada. Nie jestem jak dawniej.

Przyznaję Ci rację. Nie rozumiesz, ale znasz sytuację.

Teraz wychodzi kto grał, a kto prawdę mi podał na ręce. Was cenię najbardziej. Dzięki, bo Bermat i Samu i

Kux dla mnie trzymacie tę scenę w kieszeni.

Każdy z nas połykał litrami -kurz, byleby wszystko zmienić. -Nie chcę mieć tego we mnie już.

Jedyny lek, jaki znam to błąd. Tu od zawsze jest walka.

Wiem, że to znasz.

Wieczny stres mam od ciężkich snów. Raz do gwiazd, a raz ciągną w dół.

Moje sentymentalia.

Wszystko co mam.

To nie było takie proste, jak myślisz. Mam percepcję zmienione przez wyścig.

Gdzieś tam głęboki problem psychiczny, że w to w ogóle wierzyłem jak nigdy.

Zgubiłem duszę tam w paru lokalach, na dużych i małych metrażach, bo szukałem słów.

Jak odmawiałem, gdy chcieli mi nalać, to teraz już nieaktualne jest w chuj.

Dobrze wiesz, że ja nie mogę przestać. Zawsze chcieliśmy poznać to życie.

Od dziecka po bloku gania nas presja, jakby to zrobić nie kończąc w kredycie.

Powiedziała prosto w oczy, że spełnię swe każde marzenie.

A z tego miejsca chcę pozdrowić jedne, bo kim ja bym był bez Ciebie?

Próbowałem bez skutku bardzo długo, bardzo długo. Nigdy nie zmienię nurtu.

Dam -się próbom, one mnie lubią. -Nie chcę mieć tego we mnie już.

Jedyny lek, jaki znam to błąd. Tu od zawsze jest walka.

Wiem, że to znasz.

Wieczny stres mam od ciężkich snów. Raz do gwiazd, a raz ciągną w dół.

Moje sentymentalia.

Wszystko co mam.

Wieczny stres mam od ciężkich snów. Raz do gwiazd, a raz ciągną w dół.

Moje sentymentalia.

Wszystko co mam.