Opis
Producent: Andrea Allocca
Kompozytor, autor tekstów: Elisa Benetti
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Urla la sveglia, io la cerco con la mano.
Pare si sposti, proprio ieri stava lì.
Ok, la laurea è storia, ma qua ogni giorno è un viaggio.
È il quinto treno ed è solo martedì.
Col sedere sopra il sedile gelato e quando arrivo poi è nera pure qui.
La campanella suona, sale il mucchio selvaggio. Dimmi chi me l'ha fatto fare, dimmi chi.
Morfeo, pare vivo questo vento che c'è.
Tira forte che lo prenderei a botte se avessi delle forze per pensare anche a me.
Morfeo, culla me questa notte, asseconda idee corrotte che col freddo che c'è, mi merito le guance rosse, mando immagini sconce e un litro di rimbriolet.
Morfeo, rarara, rararara, rarara.
Da manuale io non mi lamento. In borsa mi porto l'accento e l'aritmia.
M'hanno insegnato a tenere tutto dentro.
Ora ascolto insegnare biologia.
Cerco negli occhi spenti la passione persa tra noncuranza e burocrazia, l'indifferenza di santi e persone. Se sapessero com'è bella casa mia.
Morfeo, pare vivo questo vento che c'è.
Tira forte che lo prenderei a botte se avessi delle forze per pensare anche a me.
Morfeo, culla me questa notte, asseconda idee corrotte che col freddo che c'è, mi merito le guance rosse, mando immagini sconce e un litro di rimbriolet.
Morfeo, rarara, rararara, rarara. Morfeo.
Morfeo.
Tłumaczenie na język polski
Budzik krzyczy, szukam go ręką.
Wydaje się, że się porusza, jeszcze wczoraj tam był.
Ok, matura to historia, ale tutaj każdy dzień jest podróżą.
To już piąty pociąg, a dopiero wtorek.
Z tyłkiem na zamarzniętym siedzeniu, a kiedy dojeżdżam, tutaj też jest ciemno.
Dzwoni dzwonek, podnosi się dziki stos. Powiedz mi, kto mnie do tego zmusił, powiedz mi kto.
Morfeuszu, ten wiatr, który tam jest, wydaje się żywy.
Ciągnie tak mocno, że uderzyłabym go, gdybym miała siłę choćby pomyśleć o sobie.
Morfeuszu, ukołysz mnie tej nocy, oddaj się zepsutym pomysłom, że przy panującym zimnie zasługuję na czerwone policzki, przesyłam brudne obrazy i litr rimbrioletu.
Morfeusz, Rarara, Rararara, Rarara.
Według książki, nie narzekam. Noszę swój akcent i arytmię w torbie.
Nauczyli mnie trzymać wszystko w środku.
Teraz słucham, jak uczą się biologii.
W tępych oczach szukam pasji zagubionej pomiędzy nieostrożnością a biurokracją, obojętnością świętych i ludzi. Gdyby tylko wiedzieli, jaki piękny jest mój dom.
Morfeuszu, ten wiatr, który tam jest, wydaje się żywy.
Ciągnie tak mocno, że uderzyłabym go, gdybym miała siłę choćby pomyśleć o sobie.
Morfeuszu, ukołysz mnie tej nocy, oddaj się zepsutym pomysłom, że przy panującym zimnie zasługuję na czerwone policzki, przesyłam brudne obrazy i litr rimbrioletu.
Morfeusz, Rarara, Rararara, Rarara. Morfeusz.
Morfeusz.