PÓŁNOC

Może tak będzie łatwiej nam. Atakujemy siebie, ale nie patrzymy w lustro.

Mówię ci, skądś to znam. Znowu powtórzymy sen, kiedy wybije północ.

A może tak będzie łatwiej? Tak, może będzie lżej.

Ta sama kawa plama rozmazuje się jak fake. Repeat, repeat. Sklonowani coś jak ctrl c. Widzisz, widzisz.

Nie opowiadaj, dobrze znam ten dziech.

Przestaję słuchać, przestaję czuć, zaczynam śnić. Rutyna zabijała mnie powoli tak jak Fritz.

Oswoiłem ból jak fakir, a ten ogień se nie wrati.

Znów to samo dziś.

Kręci się wciąż ten sam film, co sprawia, że już nie mam sił. Tu nie ma nic.

Mój ostatni wish.

Nie chcę udogarniać się z kim i od jutra sam chcę iść. Może tak będzie łatwiej nam.

Atakujemy siebie, ale nie patrzymy w lustro. Mówię ci, skądś to znam. Znowu powtórzymy sen, kiedy wybije północ.

Może tak będzie łatwiej nam. Atakujemy siebie, ale nie patrzymy w lustro.

Mówię ci, skądś to znam. Znowu powtórzymy sen, kiedy wybije północ.

I tak codziennie robię jedno i to samo. Moja rutyna czarna kawa, siódma rano.

Ciągle afera, że na chacie robię bajzel, że wracam po nocach poprowadzony przez papier. Ty pytasz czemu ciągle w kółko to robimy?

A jak się wkurzam, twierdzisz, że jestem wrażliwy. Zapracowany, a mi wmawiasz, że leniwy.

Widzę, że nie zmienię nic.

Znów to samo dziś.

Kręci się wciąż ten sam film, co sprawia, że już nie mam sił. Tu nie ma nic.

Mój ostatni wish.

Nie chcę udogarniać się z kim i od jutra sam chcę iść. Może tak będzie łatwiej nam.

Atakujemy siebie, ale nie patrzymy w lustro. Mówię ci, skądś to znam. Znowu powtórzymy sen, kiedy wybije północ.

Może tak będzie łatwiej nam. Atakujemy siebie, ale nie patrzymy w lustro.

Mówię ci, skądś to znam. Znowu powtórzymy sen, kiedy wybije północ.

Może tak będzie łatwiej nam. Atakujemy siebie, ale nie patrzymy w lustro. Mówię ci, skądś to znam.

Znowu powtórzymy sen, kiedy wybije północ. Może tak będzie łatwiej nam.

Atakujemy siebie, ale nie patrzymy w lustro. Mówię ci, skądś to znam.

Znowu powtórzymy sen, kiedy wybije północ.