KATHARSIS

Oryginał

W polifonii zdań chwytam się za sedno.

Słowa łamią kark i wszystko im jedno.

Z chirurga precyzją odbierają oddech, odbierają ważność, czynią nieistotnym.

W polifonii zdań wszystko mi jedno.

Bo za dużo zdań poznałem na swój temat.

W iloczynie słów pełnią funkcję cela.

Celują w sam środek i mimo że nie chybią, twardo stoję między prawdą a fikcją.

W polifonii zdań wszystko mi jedno.

Żaden dźwięk nie zajdzie mi za skórę i nie znajdzie we mnie miejsca. Żaden dźwięk to marna zdań kolekcja.

To nie będzie we mnie mieszkać.

Żaden dźwięk nie zajdzie mi za skórę i nie znajdzie we mnie miejsca. Żaden dźwięk.

W polifonii zdań stanowię bezprawie.

W ciszy po kolana. Bo nie lubię się kłócić i nie dbam o to, kto ma rację.

Nic nie czuję, a uderza całą siłą.

Biorę do ręki sedno i oceniam, czy warto się nim przejąć. W polifonii zdań wszystko mi jedno.

Wszystko jedno.

Żaden dźwięk nie zajdzie mi za skórę i nie znajdzie we mnie miejsca.

Żaden dźwięk to marna zdań kolekcja. To nie będzie we mnie mieszkać.

Żaden dźwięk nie zajdzie mi za skórę i nie znajdzie we mnie miejsca.

Żaden dźwięk.

Żaden dźwięk nie zajdzie mi za skórę i nie znajdzie we mnie miejsca.

Żaden dźwięk to marna zdań kolekcja.

To nie będzie we mnie mieszkać.

Żaden dźwięk nie zajdzie mi za skórę i nie znajdzie we mnie miejsca. Żaden dźwięk.