Inne utwory od Rendow
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Ой, как ты, солнышко, в мое окошко не гляди.
Да ты, соловушка, из лесу темного да не лети.
Ой, как и разузнали люди про мою-то тайну.
Да теперь и идут, и не любят, в гости не зовут.
Ночами слышен мой вой, а днем изгой. Лишь ты меня одна, подруга, да успокой.
Я обнажу клыки, и шкура твоя — бронь. Летят в меня штыки и факелов огонь.
Я от людей в ночи, да не вой, а плач. Всегда во тьме один, ведь я палач.
Я не со зла, ведь такова моя природа. Веками мается моя душа, тысячелетия — годы.
Лишь ты меня одна спасла, рану мою лечила, окутала, опутала любовью всю.
И я за нее готов отдать бы даже свою жизнь. Но я навеки, а при чем, то всей душою чист.
А вы не плачьте, вы не знайте, погасли лучина.
А он не тронет вашей крови, я его приручила. А вы не плачьте, вы не знайте.
Хэ-хэй!
А он не тронет, я его приручила.
А как ему так тяжко, пожалею жизнь пропащую.
А у него та ласка дикая, да настоящая.
А у него та сила светлая да слава черна.
-А я теперь ему подруга, высока луна.
-Ради нее всю теряет смысл вечность, меняя сознание, явив свою беспечность.
Любовь так чиста и безупречна. Не осознать то, что бесконечно.
Тьма и свет в своей чистоте истинную любовь она явила мне. Ведь я искал тебя столько лет.
Тьму поглотил ее молитвы ответ. Но не сопадать к ней, не обидь ее.
Жражда моя выше, чем смерти острие. Но нет во веки мне спасения. Чем ее ласковые прикосновения.
А вы не плачьте, вы не знайте, погасли лучина.
А он не тронет вашей крови, я его приручила. А вы не плачьте, вы не знайте.
Хэ-хэй!
А он не тронет, я его приручила.
А вы не плачьте, вы не знайте, погасли лучина. А он не тронет вашей крови, я его приручила.
А вы не плачьте, вы не знайте.
Хэ-хэй!
А он не тронет, я его приручила.
Tłumaczenie na język polski
Och, kochane słońce, nie wyglądaj przez moje okno.
Tak, słowiku, nie wylatuj z ciemnego lasu.
Och, jak ludzie dowiedzieli się o moim sekrecie.
Tak, teraz przychodzą i nie podobają im się, nie zapraszają do odwiedzenia.
W nocy słychać moje wycie, ale w ciągu dnia jestem wyrzutkiem. Tylko ty sam, przyjacielu, uspokój mnie.
Obnażę kły, a twoja skóra jest zbroją. Lecą we mnie bagnety i pochodnie.
Jestem od ludzi w nocy, ale nie wyjących, ale płaczących. Zawsze sam w ciemności, bo jestem katem.
Nie jestem ze złośliwości, bo taka jest moja natura. Dusza moja trudzi się przez wieki, tysiąclecia – lata.
Tylko Ty mnie ocaliłeś, uzdrowiłeś moją ranę, ogarnąłeś mnie, oplątałeś mnie całą miłością.
I oddałbym za nią nawet życie. Ale jestem na zawsze, a co więcej, całą duszą jestem czysty.
Nie płacz, nie wiesz, pochodnia zgasła.
Ale on nie dotknie twojej krwi, oswoiłem go. Nie płacz, nie wiesz.
Hej, hej!
Ale on mnie nie dotknie, oswoiłam go.
I jakie to dla niego trudne, będę żałować utraconego życia.
A jego dobroć jest dzika, ale prawdziwa.
I ma tę jasną moc i czarną chwałę.
-A teraz jestem jego przyjacielem, księżyc jest wysoko.
- Dla niej wieczność traci wszelki sens, zmieniając świadomość, ujawniając swoją nieostrożność.
Miłość jest taka czysta i nieskazitelna. Nie zdając sobie sprawy z tego, co jest nieskończone.
Ciemność i światło w swej czystości pokazały mi prawdziwą miłość. W końcu tyle lat cię szukałem.
Ciemność połknęła jej wysłuchane modlitwy. Ale nie zbliżaj się do niej, nie obrażaj jej.
Moje pożądanie jest wyższe niż ostrze śmierci. Ale nie ma dla mnie zbawienia na zawsze. Niż jej czułe dotknięcia.
Nie płacz, nie wiesz, pochodnia zgasła.
Ale on nie dotknie twojej krwi, oswoiłem go. Nie płacz, nie wiesz.
Hej, hej!
Ale on mnie nie dotknie, oswoiłam go.
Nie płacz, nie wiesz, pochodnia zgasła. Ale on nie dotknie twojej krwi, oswoiłem go.
Nie płacz, nie wiesz.
Hej, hej!
Ale on mnie nie dotknie, oswoiłam go.