シルエット

Czas płynie – głośno, z zapałem, jakby musiał wygrać z kimś zawody. A w duszy wciąż ten sam szkolny dziedziniec, zapach wiosennego kurzu i trampki, w których kiedyś wydawało się, że można uciec przed całym światem. Chciało się wszystkiego naraz: przyjaźni, wolności, wieczności... i żeby lato nigdy się nie kończyło. Teraz wskazówki zegara wydają komendy jak do marszu, a w środku wciąż żyje ten chłopięcy zapał – potykający się, uparty, błyszczący potem i marzeniami. Wszystko, co stracone, nagle okazuje się po prostu ukryte pod warstwą dorosłości. I jakkolwiek wirowałyby liście, wciąż chce się wierzyć: jest coś, czego nie zabierze ani jesień, ani lata. Coś cichego, uparcie żyjącego w sercu – lekkie jak śmiech i jasne jak cień, który nie znika nawet z upływem czasu.