Теория безумия

Wygląda jak halucynacja zorganizowana przy gitarze i tamburynie. Wymieszały się „Mercedes” i ziemniaki, Gogol i Puszkin, teoria szaleństwa i wezwanie „chodź, gryź”. Wszystko to brzmi tak, jakby ktoś uruchomił generator losowych słów, ale trafił w dziesiątkę – bo nie można się oderwać. Mózg się opiera, a ciało już podryguje. Muzyka to tu nie tylko tło, ale portal: albo do wiejskiego rave'u, albo na filozoficzną imprezę, gdzie wszyscy dawno zdecydowali, że sens jest przeceniony. I podczas gdy świat szaleje zgodnie z harmonogramem, ktoś spokojnie zdobywa haj i wypuszcza wewnętrznego żabka z Gogola.