Слишком хороша (prod. by ПАЛЫЧ)

Czasem siła nie wygląda jak zbroja, ale jak zmęczone oczy, które wciąż się błyszczą. Kiedy nie czekasz na ratowników, tylko wycierasz ręce o fartuch, włączasz czajnik i żyjesz dalej – cicho, ale z charakterem. Wokół - niedokończone rozmowy, niewyrzucone śmieci, cudze rady, że „trzeba być bardziej miękkim”. A w środku - wytrwałość, jak stalowy szkielet pod koronkową sukienką. Ona się nie wali. Po prostu uczę się nie zależeć od tego, kto nie przyszedł. Pierze, pracuje, buduje, sadzi, kocha – nie na pokaz, ale z przyzwyczajenia, by pięknie przetrwać. Świat szepcze, że jest zbyt silna, zbyt dobra. A ona się uśmiecha: no a jaka miałaby być, skoro słabym tu nie dają medali, tylko nowe rachunki za prąd.