Кому сколько

Czas płynie, a nawyki wciąż te same – papieros w oknie, stara koszula, wiatr w pokoju i myśli krążące w kółko jak płyta, z której nie da się zetrzeć trzasków. Świat stał się cyfrowy, ale wspomnienia nie są przechowywane w „chmurze”, tylko gdzieś między sercem a skroniami. Tam, gdzie wciąż dzwonią starzy przyjaciele, gdzie Jura żyje, gdzie wierzysz, że robiłeś wszystko dobrze – choć nie zgodnie z zasadami. Jest w tym dziwne ciepło: gorycz dorastania, zapach straconych lat i cicha wdzięczność, że coś jednak zostało – pamięć, muzyka i wiatr, który szaleje, jakby znał wszystkie odpowiedzi, ale nie spieszy się z ich wypowiedzeniem.