winter

Dwadzieścia osiem lat – niby jeszcze młodość, ale już z lekkim kacem od wszystkich „powinieneś” i „trzeba”. Powrót do domu nad ranem, papieros w ustach, telefon w ręku – i to dziwne uczucie, że życie płynie, ale niekoniecznie w dobrym kierunku. Wszystko wydaje się w porządku: przyjaciele, imprezy, praca, żarty. Tylko w środku cicho dzwoni pytanie: „czy to w ogóle było to, dla czego to wszystko się działo?”. Pokolenie, które przywykło uśmiechać się do kamery i odkładać dorastanie na jutro. I oto - dwadzieścia osiem, a zamiast kryzysu wieku średniego przychodzi jego łagodny zwiastun: trochę smutku, trochę zmęczenia i jedna myśl, która przykleja się do nieba jak dym - "czy to naprawdę tak ma być?"