Skowyt

Oryginał

Myślę o tych momentach, w których mogłem coś zrobić.

Tylko stałem jak kołek, niby ślepo wpatrzony. Strach zablokował ruchy. Pewnie komuś płonął świat.

Wstyd wrócił w nocy, że to wtedy byłem ja. Słyszałem płacz, czułem dym.

Nie miałem w sobie mocy. Nie powiedziałem nic, chociaż w ciele tli się płomyk. Patrzę w lustro.

Wiem, co będę nosić. Dam radę chwyć moją rękę, jeśli się topisz.

Nie będę milczeć, kiedy słyszę krzyki. Nie będę stać, kiedy mogę coś zrobić.

I choćby świat mi wchodził do głowy, nie jestem sam. Niech usłyszą nas głowy.

Nie będę milczeć, kiedy słyszę krzyki. Nie będę stać, kiedy mogę coś zrobić.

I choćby świat ci wchodził do głowy. Nie jesteś sam. Niech usłyszą nas głowy.

Nie możesz udawać już dłużej, że nie widzisz, nie słyszysz, nie czujesz.

To nie sprawi, że zniknie zło, tylko twój dyskomfort.

My nie będziemy stać w cieniu.

-Idziemy do słońca. -Nie będę milczeć, kiedy słyszę krzyki.

Nie będę stać, kiedy mogę coś zrobić. I choćby świat mi wchodził do głowy.

Nie jestem sam. Niech usłyszą nas głowy. Nie będę milczeć, kiedy słyszę krzyki.

Nie będę stać, kiedy mogę coś zrobić. I choćby świat ci wchodził do głowy.

Nie jesteś sam. Niech usłyszą nas głowy.