Inne utwory od Łukasz Zagrobelny
Opis
Jest w tym coś z zmęczonego heroizmu – kiedy biegniesz nie dla medalu, ale po prostu żeby się nie przewrócić. Świat wydaje się poddać wcześniej niż ty. Ale wciąż jesteś w grze, nawet jeśli zasady dawno się zatarły, a nagrodą jest jedynie możliwość nie rozpuszczenia się w szarej codzienności. Słowa brzmią jak cichy toast za tych, którzy się nie poddają, nawet jeśli już nie wiedzą, po co. Za tych, którzy wciąż utrzymują dom z pustki i zbierają się z echa starych piosenek. Bo dopóki słychać rytm – choćby prozaicznych dni – życie wciąż tańczy. Choćby i kulała.
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Goniąc za szczęściem wciąż biegłaś pod prąd.
Nie chciałaś słuchać, gdy los szeptał stop. Nie poddałaś się.
Chciałaś być w tej grze.
Gdy proza życia zepchnęła cię w cień.
Zbledły marzenia, oddalił się cel. Nie poddałaś się.
Ciągle byłaś w grze.
Dłonie zbyt słabe, by zatrzymać świat.
Milczące ściany i pustka bez dna.
Choć gasły światła, czas zmierzchu połączył nas.
Rytm prozaicznych dni.
Taniec niezwykłych chwil.
Misternie tkany plan rozpadał się.
Porwał cię losu nurt.
Bez pytań, mimo prób.
Było cię coraz mniej.
Mnie pewnie też.
Wciąż szukam śladów, gdzie zniknął twój śmiech.
Składam na nowo dom z pustych miejsc.
Choć niezłomny czas swoją partię gra.
Wiatr zabrał szepty zmęczonych dni.
Ocalił pamięć tych dobrych chwil.
Tylko wspomnień gra może cofnąć czas.
Dłonie zbyt słabe, by zatrzymać świat.
Milczące ściany i pustka bez dna. Choć gasły światła, czas zmierzchu połączył nas.
Rytm prozaicznych dni.
Taniec niezwykłych chwil.
Misternie tkany plan rozpadał się.
Porwał cię losu nurt.
Bez pytań, mimo prób.
Było cię coraz mniej.
Mnie pewnie też.