Miss

Jakby wieczór, w którym nic się nie dzieje, ale wszystko odczuwa się zbyt ostro. Kiedy powietrze pachnie wspomnieniami, a każdy drobiazg przypomina o kimś, kto tu nie jest – i od tego robi się ciasno w piersi, ale pięknie. Taniec na granicy smutku i lekkości: sukienka wiruje, policzki płoną, wszyscy klaskają, a w środku podłoga cicho się zapada. Muzyka płynie falami – najpierw jakby jasna, prawie beztroska, a potem pęka, gdzie słychać, jak serce szepcze: „jeszcze trochę, a znowu będę mógł oddychać”. I choć kuchnia teraz pełna jest echa, a głos - z daleka, wciąż chce się kręcić dalej. Bo w tym jest coś prawdziwego: strata, od której nie można uciec, i czułość, która mimo wszystko pozostaje.