La Ley del Pobre

Są zapachy, które na stałe przywierają do pamięci. Słodkie, ciepłe, lekko brudne – jakby rozlane wino na skórze, którego nie zmyje ani czas, ani inne ciała. Tutaj wszystko przesiąknięte jest tym natrętnym smutkiem: oddech, dotyk, nawet ściany pamiętają, kto szeptał w nich „te quiero”. Miłość tu nie chodzi o czułość – chodzi o uzależnienie, o przyzwyczajenie do bólu, który, jak dziwnie by to nie brzmiało, utrzymuje przy życiu. Wydaje się, że bohater dawno zrozumiał, że jest skazany na zagładę – a mimo to znów ciągnie go do ognia, wiedząc, jak się to skończy. Bo bez tego żaru jest pustka, a z nim przynajmniej jest co czuć. Taki sobie piekło dla dwojga, gdzie karę przyjmuje się dobrowolnie, z pocałunkiem i lekkim uśmiechem.