My Muse

Gdzieś między dzwonkiem o piątej rano a obietnicą „już tak nie zrobię” rodzi się dziwna chemia. Ta, w której przyzwoitość traci głos, a pewność siebie pachnie perfumami z nutką śmiałości. Tutaj nikt nikomu nic nie jest winien, ale oboje udają, że to święty rytuał. Ona jest w swoim boss era, nawet zimą z pedicure i lekką mgiełką w lustrze, on jest bohaterem bez scenariusza, który znów daje się ponieść inspiracji w ludzkiej postaci. I wydawałoby się, że wszystko jest proste: to nie miłość, tylko po prostu muza. Tylko muza, jak wiadomo, zawsze wie, gdzie uderzyć, żeby zabrzmiała piosenka – i portfel.