Inne utwory od Albe
Opis
Autor: Alberto La Malfa Autor: Francesco Savini. Producent: Alessandro Gemelli Producent: Sventura Wokal: Albe
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Vogliamo sempre quello che non abbiamo. Ci lamentiamo perché ci lamentiamo.
Una canzone oggi si è suicidata perché non l'hanno ascoltata.
C'è la pretesa di essere tutti uguali. L'indifferenza fa riempire gli stadi.
Fa più rumore se inciampi a una sfilata di una bomba scoppiata.
Ma tanto è bello perché non serve a niente, quindi facciamolo un po' come ci prende.
Quel poco amore che dal fondo ho grattato, ho grattato.
Svegliamo ancora nel turista per sempre, come se quello che abbiamo non valga niente.
Ma che gran peccato.
Oh, tu dimmi come faccio a vivere una vita che di buono vede solo l'amore di una madre al proprio figlio.
Tu dimmi come faccio a tornare nel mio quartiere e non volermene andare via, come fanno tutti, come han fatto tutti.
A volte il mondo mi sembra disumano.
Tutti beati, beoti, battisti, Battiato, radical chic, finti perbenisti, dal circolino al circolo per sentirsi un po' protagonisti.
Poi c'è una fetta di persone per fortuna, lavora, ama, sogna, studia e sa cultura.
Mi aggrappo a voi, sì, per galleggiare in questo mare di cazzate che stanno per affondare.
Ma tanto è bello perché non c'è più niente, quindi prendiamolo anche se non ci serve.
Quel poco amore che sul fondo ho buttato, ho buttato.
E non sarà per quel turista per sempre che ci farà viver la vita che abbiamo in mente.
E non sarà un peccato.
Oh, tu dimmi come faccio a vivere una vita che di buono vede solo l'amore di una madre al proprio figlio.
Tu dimmi come faccio a tornare nel mio quartiere e non volermene andare via, come fanno tutti, come han fatto tutti.
Come han fatto tutti.
E non volermene andare via, come fanno tutti, come han fatto tutti.
Tłumaczenie na język polski
Zawsze chcemy tego, czego nie mamy. Narzekamy, bo narzekamy.
Piosenka popełniła dzisiaj samobójstwo, ponieważ jej nie słuchała.
Istnieje twierdzenie, że wszyscy jesteśmy tacy sami. Obojętność wypełnia stadiony.
Jeśli potkniesz się na paradzie, zrobi się więcej hałasu, niż wybuch bomby.
Ale to miłe, bo bezużyteczne, więc róbmy to, jak lubimy.
Ta mała miłość, którą zeskrobałem z dna, zdrapałem.
Wciąż budzimy się w turystyce na zawsze, jak gdyby to, co mamy, nie było nic warte.
Ale jaka szkoda.
Och, powiedz mi, jak mogę prowadzić życie, w którym tylko miłość matki do dziecka jest tak dobra.
Mówisz mi, jak mogę wrócić do mojej okolicy i nie chcieć wyjeżdżać, jak wszyscy, jak wszyscy.
Czasami świat wydaje mi się nieludzki.
Wszyscy błogosławieni, idioci, baptyści, Battiatos, radykalny szyk, fałszywi szanowani ludzie, od klubu do klubu, aby poczuć się trochę jak bohaterowie.
Jest też część ludzi, którzy na szczęście pracują, kochają, marzą, studiują i znają kulturę.
Trzymam cię, tak, abyś unosił się w tym morzu tonących bzdur.
Ale miło, bo już nic nie zostało, więc bierzmy, nawet jeśli nie potrzebujemy.
Tę małą miłość, którą rzuciłem na dno, wyrzuciłem.
I nie będzie to dla tego wiecznego turysty, który sprawi, że będziemy żyć życiem, jakie mamy w głowie.
I nie będzie to wstyd.
Och, powiedz mi, jak mogę prowadzić życie, w którym tylko miłość matki do dziecka jest tak dobra.
Mówisz mi, jak mogę wrócić do mojej okolicy i nie chcieć wyjeżdżać, jak wszyscy, jak wszyscy.
Tak jak wszyscy.
I nie chcieć odejść, jak wszyscy, jak wszyscy.