Puedes Contar Conmigo

Czasami miłość odchodzi po cichu – bez awantur, bez trzaskania drzwiami. Po prostu staje się cichsza. Jak kawa, do której przypadkowo wsypano sól: wszystko wydaje się takie samo, ale smak już nie jest ten sam. Pozostają tylko chwile – zima w Madrycie, zmarznięte palce, śmiech do rana i ktoś czekający pod drzwiami, jakby z innej epoki.

Są wspomnienia, które nie starzeją się – żyją w środku, jak stary film, w którym każda klatka jest znana aż do dreszczy. I niech życie toczy się dalej, gdzieś wciąż gra ten sam motyw – o młodości, naiwności i miłości, od której kiedyś naprawdę można było umrzeć.