Keep On Boogiin'

Czasami życie jest jak scena po burzy: mokre, głośne, pełne kałuż, ale i tak trzeba tańczyć. Niech podeszwy są zniszczone, sukienka pokryta kurzem, a włosy pachną deszczem – rytm i tak żyje gdzieś pod skórą. Nie da się go wypalić ani wybić, nawet jeśli trzeba było tańczyć za każdy grosz i wygrywać krok w unisonie z bólem.

W każdym uderzeniu – ochrypłe„żyję”, w każdym kroku –„nie poddaję się”. To nie jest wdzięk, ale upór, nie show, ale nawyk wstawania, nawet jeśli wszystko wokół się zawaliło. A jeśli los próbuje zmusić cię do zwolnienia, zawsze możesz po prostu zwiększyć tempo – i zamienić swój upadek w bicie bębna.