Шнурки

Czasami ratuje nie motywacja ani kawa, ale po prostu działanie – zasznurowanie butów i pójście tam, gdzie wzrok sięga. Świat hałasuje, grzmi, mży, wszyscy gdzieś jadą, całują się na mostach i kłócą się z sygnalizacją świetlną, a wewnątrz – zwyczajowy chaos myśli, planów i lekkiego zmęczenia całym tym„życiem”. Ale krok po kroku odchodzi – wraz z overthinkingiem, wczorajszymi niepokojami i tym samym uczuciem, że wszystko jest bez sensu.

Nie ma tu wielkich objawień – tylko uczciwe życie, w którym jogurt kupuje się z nadzieją, że jutro będzie łatwiej. Gdzie przy akompaniamencie deszczu i dźwięków fortepianu rodzi się cicha świadomość: tak, świat jest dziwny, ale naprawdę potrzebuje więcej miłości. I dopóki żarówka nie przepali się – można iść dalej.