ЗОЛОТО

Czasami miłość do miasta staje się czymś więcej niż tylko wspomnieniem domu. Paląco wypełnia pierś niczym stopione złoto i zamienia się w zbroję. Nie chodzi tu o ulice i podwórka, ale o ziemię, na której po raz pierwszy upadaliśmy, podnosiliśmy się, walczyliśmy i marzyliśmy. A teraz stoisz w jej obronie, bo nie ma innego wyjścia.

Każdy wers brzmi nie ze studia, ale z wnętrza klatki piersiowej. Surowo, szczerze, aż do drżenia. W każdym słowie – sól na ranach, zapach spalenizny i jakiś dziwny spokój, który przychodzi dopiero po bólu. Tam, gdzie kiedyś była po prostu Saltowka, teraz jest świątynia, matka, złoto. I ani blask biżuterii, ani bogactwo nie zastąpią tego uczucia: kiedy serce boli, ale duma i tak jest głośniejsza.