Пахнеш

Są zapachy, których nie da się pomylić. Nie pochodzą one z flakonika ani z pralni – pochodzą z pamięci. Ciepłe, przejmujące, z nutką czegoś, czego już nie można przywrócić. Miłość, która pozostała w powietrzu, nawet gdy wszystko inne zniknęło. W pokoju jest ciemno, na szybie odbija się głos – nieco przytłumiony, nieco z innej epoki. Wydaje się, że ten głos można dotknąć, wdychać, rozpłynąć się w nim.

Miłość nie jest tu głośna ani okazała – jest jak delikatny ślad na skórze po dotknięciu, jak zapach, którego nie da się wywietrzyć. Posmak tego samego cudu, dla którego, jak się wydaje, warto znosić wszystkie pozostałe pory roku.