Szklana Góra

Oryginał

Zyska sławę, królem będzie, kto na szklaną górę wejdzie.

Kto zdobędzie szczyt w błękicie, będzie tym, kto jest na szczycie.

Lecz choć wielu kusi wejście, jeden tylko ma tam miejsce.

A że przecież góra szklana, więc dla wielu niewidzialna.

A że przecież góra szklana, więc dla wielu niewidzialna.

Nawet tym, co na jej zboczach szczyt się nie odbija w oczach.

Skóra góry gładka, śliska, diamentowo jest przejrzysta.

I dopiero krew rozlana wskaże, gdzie jest szklana ściana.

I dopiero krew rozlana wskaże, gdzie jest szklana ściana.

Więc po śladach cudzej krwi wiedzie wąski ślad na szczyt.

Ale nie wie nikt wśród żywych, czy ten szlak to szlak prawdziwy.

I niejeden całe życie nie wie, że już był na szczycie.

I niejeden całe życie nie wie, że już był na szczycie.

Więc się modli u stóp krzyży za tych, którzy padli niżej.

Po czym u ich boku spocznie, u stóp góry niewidocznej.

Zyska sławę, królem będzie, kto na szklaną górę wejdzie.

Zyska sławę, królem będzie, kto na szklaną górę wejdzie.

Zyska sławę, królem będzie, kto na szklaną górę wejdzie.