Mamá, me he cansado

Zmęczenie podobne do przebaczenia, ale bez ulgi. Kiedy siły kończą się nie z powodu ucieczki, ale dlatego, że zbyt długo stałeś pod tym samym słońcem. Nie jest to błaganie ani skrucha, ale cicha zgoda na własny upadek, jakby zejście do piekła było po prostu urlopem po niekończących się egzaminach przed niebem.

Każdy wers zdaje się szeptać: grzechem nie jest to, że zgrzeszyłeś, ale to, że zbyt długo próbowałeś być wzorowym człowiekiem. A jeśli już masz spłonąć, to pięknie, w ogniu, który przynajmniej jest twój.