A Toro Pasao

Pamięć działa jak stary telefon, przepełniony zdjęciami, których już nikt nie potrzebuje. Wszystko wydawało się być, ale teraz jest zamazane, jakby ktoś rozlał kawę na ekran życia i nie wytrzeł jej. Między wierszami – zmęczenie próbami naprawienia tego, co od dawna działa sporadycznie.

Brzmi jak wieczór, kiedy myśli już nie nadążają, a mózg kręci się w kółko:„trzeba się wyspać”. Miłość nie jest tu tragedią, ale błędem systemowym, którego nie ratuje nawet ponowne uruchomienie. A wśród tych wszystkich„tataratatara” słychać coś znajomego – rytm wypalenia, ukryty pod żartem. Wszystko się skończyło, ale przycisk„zapisz” i tak jest wciśnięty.