EXPOSURE

Jakby wieczór w metropolii postanowił urządzić imprezę dla swoich odbicia. Światła – nieco więcej niż potrzeba, ruchy – nieco szybsze niż wygodne. Wszystko wokół wygląda jakby zostało sfilmowane z filtrem„pewność siebie i lekka zarozumiałość”. Ktoś kręci się w rytm, jakby życie było niekończącą się klatką w zwolnionym tempie, gdzie można być sobą bez oglądania się na scenariusz. Tutaj nie dyskutuje się o przyszłości – po prostu żyje się w rytmie bitów.

Dźwięk delikatnie przechodzi w blask, gesty – w rytm, a przypadkowe spojrzenie zamienia się w mały fajerwerk o nazwie *exposure*. Ten moment, kiedy wewnętrzne światło w końcu decyduje się nie chować, ale oświetlić wszystko wokół. I staje się jasne: czasami nie trzeba być kimś wyjątkowym, aby świecić. Wystarczy po prostu znaleźć się w odpowiednim kadrze.