Murder Mystery

Piosenka ciągnie się jak rozgrzane powietrze nad asfaltem: jedno słowo zamienia się w mantrę, powtórzenie – w hipnozę. Wydaje się, że dialog utknął na jednym pytaniu, a teraz rozrasta się echem, raz cichym, raz przenikliwym, aż zajmuje całą przestrzeń.

Jest w tym zarówno desperacja, jak i uparte pragnienie, by się wykrzyczeć, nawet jeśli odpowiedź nigdy nie nadejdzie. Bit dudni jak bicie serca, a słowa rozpadają się, rozmywają, pozostawiając słuchacza w dziwnym, półsennym zawieszeniu. W tym zawieszeniu nie ma nudy – tylko narastające poczucie, że w prostym„dlaczego” kryje się cały wszechświat niedopowiedzeń.