Changeling

Są historie, które brzmią jak stare bajki, tylko bez szczęśliwego zakończenia. Wydaje się, że obok jest tajemnicza osoba: z rumieńcami na policzkach, z wieczną dziwnością w oczach, z jakąś obcą, nieludzką wolnością. I na początku wszystko to przyciąga jak magia. A potem okazuje się, że magia potrafi ugryźć.

Muzyka utrzymuje się na tej kruchej równowadze: wspomnienia i tęsknota, wyznanie i próba odpuszczenia.„Nie byliśmy tymi, za których się uważaliśmy” – brzmi jak refren, który można powtarzać w nieskończoność, ale nie sprawi to, że będzie łatwiej. A jednak jest w tym delikatność – nie zemsta, ale spokojna obserwacja tego, jak życie innych toczy się dalej, bez próby ingerencji. Wydaje się, że ból pozostał, ale teraz brzmi jak dziwna kołysanka dla dwóch niegdyś naiwnych marzycieli.