Многая літа

Złośliwa melodia z przymrużeniem oka – tutaj urazy nie zamieniają się w krzyk, ale w toast. Słowa nie brzmią jak ukłucia, ale jak podniesione kieliszki:„no cóż, skoro tak – wielu lat”. Ironia miesza się z goryczą, jak szampan z piołunem: trochę piecze, ale bąbelki nadal łaskoczą.

To piosenka-podryw, w której łzy łatwo przechodzą w śmiech. Wczoraj były zdjęcia i obietnice, dziś – karty w rękach i szybkie odejście w bok. I zamiast rozdzierać duszę, rozbrzmiewa wesołe życzenie„żyj długo”. Małe, ale dumne zwycięstwo: nie przeklinać, tylko odpuścić z uśmiechem.