Opis
Brzmi jak list do przyszłości – nie o sprawach osobistych, ale o tym, co przeżywało całe pokolenie. Pytania, które zadadzą dzieci„później”, wiszą w powietrzu: czy było ciepło, czy umieliście kochać, dlaczego świat się rozpadał, podczas gdy ktoś śpiewał piosenki o wolności. W tych pytaniach wyczuwa się strach przed brakiem odpowiedzi – ale wraz z nim determinację, by pozostawić choć odrobinę prawdy.
Muzyka unosi się jak wiec z szeptów, które zamieniły się w wspólny krzyk. Opowiada o tym, że czasami pozostaje tylko zjednoczyć się, trzymać się za ręce i powtarzać –„on dira”. W tej wytrwałości jest zarówno gorycz, jak i nadzieja: nawet jeśli jutro zapytają, że jest już za późno, dziś jeszcze można śpiewać głośno.
Tekst i tłumaczenie piosenki
Oryginał
Aux enfants de demain qui nous demanderont si nous avions du pain et ce que nous faisions, si l'été était chaud, si l'hiver était pur, si nous trouvions les mots pour parler du futur.
Lorsqu'ils demanderont comment un monde s'effondre, qu'oserons-nous répondre?
Aux enfants de demain qui nous demanderont si nous avions du vin et si nous nous aimions, si l'aube était sereine, si la nuit était tendre, quelles étaient nos peines, qu'avions-nous à attendre?
Et si on a osé toujours désobéir, que trouverons-nous à dire?
Peut-être dirons-nous qu'on était une poignée, quelques-uns, quelques-unes, puis soudain des milliers à se passer le mot, qu'importent les pressions, et à porter bien haut toutes nos convictions, à donner de la voix, à se donner la main, à lutter pour hier, à lutter pour demain. On dira, on dira.
Est-ce que ça suffira?
On dira, on dira qu'on criait pour Gaza.
Aux enfants de demain qui ne comprendront pas comment ce fut possible à une époque comme ça, à une époque où tout se sait dans l'immédiat, que disait quel ministre, que montrait quel média.
Lorsqu'il sera trop tard pour oser se morfondre, qu'oserons-nous répondre?
Aux enfants de demain qui demanderont un jour que disaient nos refrains, est-ce qu'ils parlaient d'amour, de lutte, de justice ou tout ça à la fois?
Ou est-ce que les artifices prenaient quand même le pas à l'avant-scène d'un monde à feu et à sang?
Qu'écoutait-on vraiment?
Peut-être dirons-nous qu'on était une poignée, quelques-uns, quelques-unes, puis soudain des milliers à se passer le mot, qu'importent les pressions, et à porter bien haut toutes nos convictions, à donner de la voix, à se donner la main, à lutter pour hier, à lutter pour demain.
On dira, on dira.
Est-ce que ça suffira?
On dira, on dira qu'on pleurait pour Gaza.
Aux enfants de demain qui nous demanderont si malgré nos combats, nos bonnes intentions, on est sûr et certain d'avoir vraiment tout fait quand la bande de Gaza devant nous s'éteignait, quand la bande de Gaza s'éteignait peu à peu devant les caméras et juste sous nos yeux.
Lorsqu'il sera trop tard pour oser se morfondre, qu'oserons-nous répondre?
Qu'oserons-nous répondre?
Tłumaczenie na język polski
Do dzieci jutra, które będą nas pytać, czy mieliśmy chleb i co robiliśmy, czy lato było gorące, czy zima była czysta, czy znaleźliśmy słowa, by porozmawiać o przyszłości.
Kiedy pytają, jak wali się świat, co ośmielamy się odpowiedzieć?
Do dzieci jutra, które będą nas pytać, czy mieliśmy wino i czy się kochaliśmy, czy świt był spokojny, czy noc była delikatna, jakie były nasze smutki, na co musieliśmy czekać?
A gdybyśmy zawsze odważyli się sprzeciwić, co mielibyśmy do powiedzenia?
Być może powiemy, że była nas garstka, kilku, kilku, a potem nagle tysiące, aby bez względu na presję szerzyć tę informację i głośno mówić o wszystkich naszych przekonaniach, wypowiadać się, łączyć ręce, walczyć o wczoraj, walczyć o jutro. Powiemy, powiemy.
Czy to wystarczy?
Powiemy, powiemy, że wołamy za Gazą.
Do dzieci jutra, które nie zrozumieją, jak to było możliwe w takim czasie, jak ten, w czasie, gdy wszystko jest od razu wiadome, co mówił który minister, co pokazywały jakie media.
Kiedy będzie już za późno, aby odważyć się na smutek, co odważymy się powiedzieć?
Do dzieci jutra, które pewnego dnia zapytają, co powiedziały nasze chóry, czy mówiły o miłości, walce, sprawiedliwości, czy o tym wszystkim na raz?
A może sztuczki nadal zajmowały centralne miejsce w świecie pełnym ognia i krwi?
Czego tak naprawdę słuchaliśmy?
Być może powiemy, że była nas garstka, kilku, kilku, a potem nagle tysiące, aby bez względu na presję szerzyć tę informację i głośno mówić o wszystkich naszych przekonaniach, wypowiadać się, łączyć ręce, walczyć o wczoraj, walczyć o jutro.
Powiemy, powiemy.
Czy to wystarczy?
Powiemy, powiemy, że płakaliśmy za Gazą.
Do dzieci jutra, które zapytają nas, czy pomimo naszych zmagań i dobrych intencji jesteśmy pewni, że naprawdę zrobiliśmy wszystko, kiedy Strefa Gazy przed nami zanikała, kiedy Strefa Gazy stopniowo zanikała przed kamerami i na naszych oczach.
Kiedy będzie już za późno, aby odważyć się na smutek, co odważymy się powiedzieć?
Co ośmielamy się odpowiedzieć?