bądź głośno

Słowa w tym utworze rozchodzą się jak światło w pokoju przed zgaszeniem lampy. Tutaj wszystko kręci się wokół przyciągania, które staje się niemal namacalne: krok po kroku przestrzeń się kurczy, głosy cichną, a oddech brzmi głośniej niż muzyka. Słowa są szeptem na granicy rozkazu, prośby i wyznania, a ciemność nie wydaje się zagrożeniem, ale kokonem, w którym nie ma nic zbędnego – tylko dwoje ludzi. Dźwięk kołysze się jak puls, to cichnąc, to rozbłyskując, pozostawiając w powietrzu dziwną mieszankę gorąca i zimna, pożądania i strachu.