Shatta Confessions

Słowa brzmią jak rozmowa na ulicy po zbyt hałaśliwej imprezie – trochę ochrypłe, szczere, z ironią na końcu języka. Wszystko jest poukładane: jeśli jeden odszedł, to znajdzie się inny, świat się nie zawali, w„animalu” i tak jest pełno takich„koko-lapinów”. W każdym wersie – lekka kpina z cudzej nieudolności i jednocześnie spokojna pogodzenie się z faktem: nie udało się, nie dało rady, no cóż.

Pod bitami kryje się nastrój sobotniej wolności: kiedy chce się odetchnąć z głębi serca, pośmiać się z cudzych dramatów i zorganizować mały bunt przeciwko wszystkim„niekapowalnym” rzeczom. Wychodzi z tego koktajl sarkazmu, ulicznego zapału i dziwnej, ale ożywczej lekkości – jakby chaos też można było zamienić w muzykę.