Ну хоч слово

Sny układają się w równe stosy pod zimnym kocem, jak listy, których nigdy nie wysłano. Zawierają one niedopowiedziane rozmowy, łagodne kłótnie, ciepłe głosy, które stały się cichsze i bardziej zrozumiałe, gdy było już za późno. Gdzieś w równoległym mieszkaniu słychać śmiech, a w równoległym wymiarze – wersja tej dwójki, która potrafiła dojść do porozumienia i nie być tak uparta.

Jest nadzieja, że ktoś zostawił trochę miłości„na zapas” – jak drobne w kieszeni starego płaszcza. Że pewnego dnia jednak dojdzie do spotkania: z kopertą w rękach, z dwoma słowami w środku –„tęsknię”. I nie będzie to głośny wybuch, ale ciche, niemal szeptane powrót do tego, co kiedyś ogrzewało.