Typing

Wiadomości, które kiedyś eksplodowały fajerwerkami, teraz migają szarymi kropkami – trzy bąbelki, potem cisza. I z tej pauzy, głośniej niż z jakiejkolwiek odpowiedzi, zaczyna dzwonić pustka. Znajoma gra: najpierw pewne kroki w kierunku, potem nagły zwrot - i w pasku pozostają tylko cytaty o kosmosie i mgliste aluzje do głębi, której tak naprawdę się boją.

Jest szczególny ból w tym, jak ludzie potrafią powiedzieć„jesteś moim światem” i w tej samej sekundzie zniknąć, jakby to ćwiczyli. Najpierw uściski wydają się grawitacją, a potem – lekkim przeciągiem, który nawet nie zatrzymuje się. Smak„powolnych odpowiedzi” szybko staje się gorzki, ponieważ troska zawsze jest odczuwalna z prędkością światła.

A jednak gdzieś w środku zamiast żalu pojawia się lekkość. Bo jak długo można analizować cudze milczenie? Okazuje się, że można po prostu przestać pisać w próżnię. Odejść, nie trzaskając drzwiami, i nie pozostawić po sobie posmaku urazy, ale dziwne, niemal słodkie uczucie wolności.