LA BRONCA

Bas dudni tak, jakby motocykl sąsiada utknął w pokoju – i w dziwny sposób nie irytuje to, a podnieca. Wszystko opiera się tu na przeciwieństwach: słodka obietnica zamienia się w prowokujący szept, a ironiczne rymy – w szczere wstrzymanie oddechu. Seksualność nie jest przedstawiona w sposób zmysłowy, ale z brawurą ulicznego cyrku, gdzie powaga po prostu nie ma racji bytu.

Każda zwrotka skacze, jakby puls osoby, która postanowiła żyć wyłącznie w trybie„impreza do upadłego”. Mieszają się marki, gotyka, soki i elektrolity – a wszystko to w jednej szklance, której zdecydowanie nie można wypić duszkiem, ale bardzo się chce. Muzyka brzmi jak zaproszenie: nie analizować, nie powstrzymywać się, tylko po prostu rozpłynąć się w ruchu, gdzie ironia i wulgarność są tak samo silnie związane, jak bas z perkusją.