H2O

Kiedy świat się rozpada, rzadko wygląda to jak dramatyczna katastrofa – najczęściej po prostu pęka rura. Niewinne„wpadłem na obiad” przeradza się w małą powódź z udziałem sąsiadki Niny, blondyna Wani i przypadkowych gości bawarskiej restauracji na parterze. I już nie wiadomo, gdzie kończy się awaria domowa, a zaczyna klęska żywiołowa na skalę wszechświata.

To jednocześnie zabawne i smutne: woda leje się strumykiem, a w głowie już cała Niagara. Ale zamiast paniki – wspólne pływanie, sąsiedzki chór i mimowolne poczucie jedności. Bo nic tak nie zbliża ludzi jak wspólne nieszczęście z kranem, z którego wydaje się wypływać nie tylko woda, ale i cała cierpliwość.