La Vida Se Va

Biegnie, jakby ścigał go cały świat, a mimo to znajduje czas, aby spojrzeć w niebo i zapytać, czy jest tam miejsce dla marzycieli. W każdym wersie wyczuwalny jest pośpiech, gdy czas kurczy się w pięść, a oddech przypomina: wciąż żyjesz, wciąż możesz.

To jak dziennik podróży człowieka, który zmęczył się ukrywaniem blizn, ale nie zmęczył się wierzeniem. Setki miast, obce i własne twarze, wrogowie i przyjaciele przy jednym stole – a wszystko to tylko dekoracje do głównej myśli: żyć, dopóki jest powietrze, kochać, dopóki starcza sił, i nie pozwolić, by trucizna zamieniła cię w kamień.

Muzyka brzmi jak bieg po nocnych ulicach – z ogniem w oczach, z sercem w piętach, ale z upartą nadzieją, że za następnym zakrętem wszystko będzie prawdziwe.