like heR

Brzmi jak wyznanie wypowiedziane półgłosem przed lustrem, gdzie odbicie i tak uparcie nie staje się„tym samym”. W każdym wersie kryje się pragnienie, by przymierzyć sobie cudzą lekkość, cudzą beztroskę, cudzą zdolność do upadania bez zabezpieczenia i wstawania bez siniaków. Trochę zazdrości, trochę tęsknoty, ale przede wszystkim palące pragnienie, by choćby odrobinę uchwycić cudzą prostotę.

I jest w tym coś bardzo rozpoznawalnego: próba„uśmiechnięcia się choćby odrobinę”, wyciągnięcia ręki po małą dawkę cudzej wolności. Nie po to, aby stać się kopią, ale przynajmniej po to, aby dowiedzieć się, jak to jest żyć bez wiecznych„a co jeśli” i„a może”. Muzyka jakby ironicznie kiwa głową: może nie uda się być takim, ale można spróbować – choćby odrobinę.