ЮНІТІ

Ostry jak odłamek szkła i szczery do bólu utwór przecina społeczny fasad aż do najbardziej obnażonych nerwów. W nim huczy cały kraj, który jednocześnie kłóci się i trzyma razem, bo inaczej się nie da. Każda zwrotka jak świst rakiety nad dachem: krótko, zimno, nieuchronnie. Jest coś dziwnie ciepłego w tym chaosie, kiedy nawet strach staje się nawykiem, a modlitwa brzmi jak donacja. Ludzie kłócą się o politykę, o przywódców, o „swoich” i „obcych”, ale i tak stoją ramię w ramię, gdy wyje syrena. Jedność budzi się tylko pod lufą, ale przecież się budzi.