В сигаретном дыму

Dym papierosowy w tej historii pełni rolę dekoratora – zasłania przestrzeń szarym tiulem, aby ukryć absurdalność niewypowiedzianych słów. Sylwetki znikają, obietnice rozpadają się w piasek, a wraz z nimi wiara, że można coś naprawić. Ironią losu jest to, że nie ma łez – nawet one nie chciały tracić energii na ten finał.

Tęsknota nie brzmi tu jak dramatyczna aria, ale jak powolny trucizna, która każdego ranka delikatnie kapie do żyły. Wydaje się, że nadchodzi świt, ale nie spotyka go nadzieja, a gorzki dym i uczucie pustki na sąsiedniej poduszce. Zbyt szczere, by nazwać to miłością, i zbyt bolesne, by nazwać to po prostu przyzwyczajeniem.

Ogień, który ogrzewał, zamienia się w obcą iskrę, a pamięć – w irytujący dzwonek w środku nocy. Wydaje się, że nadal żyjesz i ktoś jest obok, ale z jakiegoś powodu niepokoi cię właśnie ten głos, który już dawno powinien był rozpłynąć się wraz z dymem.