FAKE

Obietnice Pinky brzmią nieźle, ale łamią się szybciej niż stare płoty po wietrze. Łzy nie są tu tragedią, ale raczej małą walutą, którą płaci się za cudze zabawy. Na zewnątrz uśmiechy i fasady, wewnątrz pustka i kartonowe role. Wszystko kręci się wokół zmiany masek: trzy dni – a już nowe zasady, nowe uczucia, nowe błędy. Ironią jest, że nawet uraza ma swoją poezję: różowe palce, kurz Atlanty, piosenki o przyjaźni, która nigdy nie nastąpi. Muzyka brzmi jak jarmark podróbek, gdzie jedyne, co pozostaje prawdziwe, to irytacja zmarnowanego czasu.