Не забывай меня

Minorowy wieczór szeleści stroną pamiętnika: prosta mantra o pamięci i miłości, powtarzająca się jak czuła wskazówka. Nie potrzeba żadnego raju – wystarczy bliskość w czterech ścianach, gdzie księżyc pełni rolę szczęścia, a zachwyt tryska jak fontanna. Słowa krążą w kółko jak przypływ: oczy – ocean, sylwetka – fontanna, i wydaje się, że cały świat zgodził się być prostym świadkiem tego przywiązującego nawyku. W oddechu – jednocześnie namiętność, przyzwyczajenie i odrobina komicznej dramaturgii: zakochanie, które ogłasza się głośno, ale w tonacji molowej. Ciepło i trochę niezręcznie, jak stare zdjęcie w książce: można wybaczyć wszystko, gdy jest się blisko – i to prawie wystarczająca poetyka.