TUDO DE NOVO

Kroki po gorącym asfalcie zawsze brzmią głośniej, gdy w środku gra własna bateria - ta, która nie wyczerpuje się nawet po setkach upadków. Tutaj rymy pachną ulicą i potem, ale zamiast ciężaru - lekka brawura: jakby cały świat próbował zatrzymać, a udało się tylko przyspieszyć.

Fazy zmieniają się jak księżyc za oknem autobusu: raz ciemność, raz światło, raz wieczne„prawie”. Ale za każdym razem pojawia się ponownie – głośno, z wiarą, z nieprzeniknionym„a nie mówiłem”. Muzyka, w której zmęczenie chowa się za rytmem, a zwycięstwo powtarza się tak długo, aż przestaje być przypadkiem, a staje się charakterem.